Włodzimierz Czarzasty sam przyznał publicznie, że aneksu do raportu z likwidacji Wojskowych Służb Informacyjnych „w ogóle nie otworzył”. Dokument miał zostać odesłany bez analizy i bez zapoznania się z jego treścią. Mimo to polityk już zdążył ogłosić, że ewentualna decyzja prezydenta byłaby „olbrzymim błędem” i grą przeciwko polskiej racji stanu.
I właśnie w tym jednym zdaniu zawiera się cała kondycja współczesnej polskiej polityki.
Najpierw alarm, potem ewentualnie fakty
W normalnym państwie wygląda to prosto:
najpierw analizuje się dokumenty, poznaje fakty i ocenia skutki. Dopiero później wydaje się publiczne opinie.
Tymczasem coraz częściej obserwujemy sytuację odwrotną:
- najpierw medialna histeria
- później polityczne oskarżenia
- a dopiero na końcu ewentualne czytanie dokumentów
To już nie jest poważna debata publiczna. To polityczny spektakl oparty na emocjach, sugestiach i budowaniu atmosfery zagrożenia.
Sprawa WSI nadal budzi ogromne emocje
Temat Wojskowe Służby Informacyjne od lat pozostaje jednym z najbardziej niewygodnych rozdziałów III RP.
Dla wielu środowisk WSI były symbolem:
- postkomunistycznych wpływów
- dawnych układów służb specjalnych
- nieformalnych powiązań polityczno-biznesowych
- ludzi starego systemu, którzy świetnie odnaleźli się po 1989 roku
I właśnie dlatego każda próba wracania do tego tematu wywołuje tak nerwowe reakcje części establishmentu.
„Nie wiem, co tam jest, ale wiem, że to katastrofa”
Najbardziej zdumiewające w całej sytuacji jest jednak coś innego.
Polityk otwarcie mówi: że
- dokumentu nie przeczytał
- nie zna jego treści
- nie został z nim zapoznany
A chwilę później:
- ogłasza zagrożenie dla państwa
- mówi o „olbrzymim błędzie”
- sugeruje przyszłe konsekwencje prawne
Na jakiej podstawie?
To pytanie coraz częściej zadają sobie zwykli obywatele obserwujący polską scenę polityczną.
Polityka oparta na emocjach zamiast faktów
Problem nie dotyczy wyłącznie jednej wypowiedzi czy jednego polityka.
Coraz częściej debata publiczna wygląda dziś tak:
- najpierw buduje się emocję
- potem medialną narrację
- a fakty schodzą na dalszy plan
Liczy się:
- szybki przekaz
- polityczny efekt
- wywołanie strachu lub oburzenia
A przecież sprawy dotyczące bezpieczeństwa państwa powinny być traktowane z wyjątkową powagą.
Coraz większy kryzys zaufania
I właśnie dlatego Polacy mają dziś coraz większy problem z zaufaniem wobec klasy politycznej.
Bo jeśli polityk mówi:
„nie wiem, co tam jest”,
a chwilę później ogłasza niemal narodową katastrofę, to trudno traktować takie wypowiedzi inaczej niż element politycznej gry.
Obywatele coraz częściej widzą, że:
- emocje zastępują analizę
- medialne hasła zastępują argumenty
- a polityczny teatr staje się ważniejszy od faktów
Państwo potrzebuje powagi, nie histerii
Niezależnie od tego, jakie kto ma poglądy polityczne, jedno powinno pozostawać oczywiste:
sprawy dotyczące bezpieczeństwa państwa wymagają odpowiedzialności.
Jeśli ktoś chce ostrzegać opinię publiczną przed zagrożeniem:
- powinien znać dokumenty
- powinien znać fakty
- powinien przedstawiać konkretne argumenty
W przeciwnym razie polityka zamienia się wyłącznie w medialny chaos, w którym najważniejsze nie jest już to, co jest prawdą, ale kto pierwszy wywoła większą panikę.
Komentarze są zamknięte